De weg om echt goed te worden in fotografie is geen rechte lijn, maar een klim die alles te maken heeft met vlieguren maken. Zoals de trap op deze foto omhoog loopt, zo is elk beeld dat je maakt een stapje op je pad. Het beklimmen van deze trap laat zien dat je tijd en moeite moet investeren om je camera echt te leren begrijpen. Je kunt niet in één keer naar de top; je moet elke trede zelf nemen. Elke stap leert je iets over het licht, hoe je een foto opbouwt en hoe je jouw eigen stijl vindt.
Henri Cartier-Bresson zei ooit dat je eerste tienduizend foto’s je slechtste zijn. Dat klinkt misschien streng, maar het laat precies zien waarom die klim zo belangrijk is. De eerste stapjes op de trap zijn vaak het lastigst, maar ze vormen de basis voor alles wat daarna komt. Hoe hoger je op de trap komt, hoe meer je gaat zien. Waar een ander alleen een gewone trap ziet, leert de fotograaf door ervaring te kijken naar de lijnen, de schaduwen en de felle kleuren. Door veel te oefenen, denk je minder na over de knopjes en ga je meer op je gevoel af.
De fotograaf op de foto kijkt omhoog, naar wat er nog gaat komen. Hij geniet van de reis naar boven en houdt zijn camera altijd bij de hand. Zoals de bekende fotograaf Aaron Siskind zei: fotografie is een manier van voelen en van dingen vasthouden die je anders zou vergeten. Door te blijven lopen en elke tree met je camera in je hand te nemen, leer je de wereld op een andere manier bekijken. Uiteindelijk gaat het er niet om hoe duur je camera is, maar om de weg die je hebt afgelegd en alles wat je onderweg hebt geleerd.